(...)



Wracałem z Lascaux tą samą drogą, jaką przybyłem. Mimo że spojrzałem, 

jak to się mówi, w przepaść historii, nie miałem wcale uczucia, że wracam z 

innego świata. Nigdy jeszcze nie utwierdziłem się mocniej w kojącej 

pewności: jestem obywatelem Ziemi, dziedzicem nie tylko Greków i 

Rzymian, ale prawie nieskończoności.



To jest właśnie ludzka duma i wyzwanie rzucone obszarom nieba, 

przestrzeni i czasu. "Biedne ciała, które mijacie bez śladu, niech ludzkość 

będzie dla was nicością; słabe ręce wydobywają z ziemi noszącej ślady 

oriniackiej półbestii i ślady zagłady królestw - obrazy, które budząc 

obojętność czy zrozumienie, jednako świadczą o waszej godności. Żadna 

wielkość nie da się oddzielić od tego, co ją podtrzymuje. Reszta to uległe 

stwory i bezrozumne owady".



Droga była otwarta ku świątyniom greckim i gotyckim witrażom. Szedłem 

ku nim czując w dłoni ciepły dotyk malarza z Lascaux.


Kura jest najlepszym przykładem, do czego doprowadza bliskie 

współżycie z ludźmi. Zatraciła zupełnie ptasią lekkość i wdzięk. 

Ogon sterczy nad wydatnym kuprem jak za duży kapelusz 

w złym guście: Jej rzadkie chwile uniesienia, kiedy staje na 

jednej nodze i zakleja okrągłe oczy błoniastymi powiekami, 

są wstrząsająco obrzydliwe. I w dodatku ta parodia śpiewu, 

poderżnięte suplikacje nad rzeczą niewypowiedzianie 

śmieszną: okrągłym, białym, umazanym jajkiem.

Kura przypomina niektórych poetów.