(...)



Wracałem z Lascaux tą samą drogą, jaką przybyłem. Mimo że spojrzałem, 

jak to się mówi, w przepaść historii, nie miałem wcale uczucia, że wracam z 

innego świata. Nigdy jeszcze nie utwierdziłem się mocniej w kojącej 

pewności: jestem obywatelem Ziemi, dziedzicem nie tylko Greków i 

Rzymian, ale prawie nieskończoności.



To jest właśnie ludzka duma i wyzwanie rzucone obszarom nieba, 

przestrzeni i czasu. "Biedne ciała, które mijacie bez śladu, niech ludzkość 

będzie dla was nicością; słabe ręce wydobywają z ziemi noszącej ślady 

oriniackiej półbestii i ślady zagłady królestw - obrazy, które budząc 

obojętność czy zrozumienie, jednako świadczą o waszej godności. Żadna 

wielkość nie da się oddzielić od tego, co ją podtrzymuje. Reszta to uległe 

stwory i bezrozumne owady".



Droga była otwarta ku świątyniom greckim i gotyckim witrażom. Szedłem 

ku nim czując w dłoni ciepły dotyk malarza z Lascaux.


Pod ścianami białymi jak las brzozowy rosną paprocie obrazów. 

W zapachu terpentyny i olejów Miron odtwarza dramat cytryny 

skazanej na współżycie z zieloną draperię. Jest tu takie jeden 

akt kobiety.

- Moja narzeczona - mówi Miron. - Pozowała mi w czasie okupacji. 

Była zima bez chleba i węgla. Pod jej białą skora krew zbiegała się 

w sine plamki. Wtedy malowałem cieple różowe tło.