(...)



Wracałem z Lascaux tą samą drogą, jaką przybyłem. Mimo że spojrzałem, 

jak to się mówi, w przepaść historii, nie miałem wcale uczucia, że wracam z 

innego świata. Nigdy jeszcze nie utwierdziłem się mocniej w kojącej 

pewności: jestem obywatelem Ziemi, dziedzicem nie tylko Greków i 

Rzymian, ale prawie nieskończoności.



To jest właśnie ludzka duma i wyzwanie rzucone obszarom nieba, 

przestrzeni i czasu. "Biedne ciała, które mijacie bez śladu, niech ludzkość 

będzie dla was nicością; słabe ręce wydobywają z ziemi noszącej ślady 

oriniackiej półbestii i ślady zagłady królestw - obrazy, które budząc 

obojętność czy zrozumienie, jednako świadczą o waszej godności. Żadna 

wielkość nie da się oddzielić od tego, co ją podtrzymuje. Reszta to uległe 

stwory i bezrozumne owady".



Droga była otwarta ku świątyniom greckim i gotyckim witrażom. Szedłem 

ku nim czując w dłoni ciepły dotyk malarza z Lascaux.


To jest pensjonat roślin, prowadzony bardzo surowo jak szkoły 

klasztorne. Trawy, drzewa i kwiaty rosną przyzwoicie bez żadnej 

wegetacyjnej bujności, wystrzegając się niedozwolonych 

pieszczot z trzmielami. Są wciąż skrępowane swoją łacińską 

godnością i tym, że muszę być przykładem. Nawet róże sznurują 

usta. Marzę o zielniku.

Staruszkowie przychodzą tu z książkami i zasypiają pod ospale 

tykanie słonecznych zegarów.