Pod ścianami białymi jak las brzozowy rosną paprocie obrazów. 

W zapachu terpentyny i olejów Miron odtwarza dramat cytryny 

skazanej na współżycie z zieloną draperię. Jest tu takie jeden 

akt kobiety.

- Moja narzeczona - mówi Miron. - Pozowała mi w czasie okupacji. 

Była zima bez chleba i węgla. Pod jej białą skora krew zbiegała się 

w sine plamki. Wtedy malowałem cieple różowe tło.


Nasz strach

nie nosi nocnej koszuli

nie ma oczu sowy

nie podnosi wieka

nie gasi świecy



nie ma także twarzy umarłego



nasz strach

to znaleziona w kieszeni

kartka

"ostrzec Wójcika

locum na Długiej spalone"



nasz strach

nie polatuje na skrzydłach wichury

nie siada na wieży kościelnej

jest przyziemny



ma kształt pośpiesznie związanego tobołu

z ciepłą odzieżą

suchym prowiantem

i bronią



nasz strach

nie ma twarzy umarłego

umarli są dla nas łagodni



niesiemy ich na plecach

śpimy pod jednym kocem

zamykamy oczy

poprawiamy usta

wybieramy suche miejsca

i zakopujemy



nie za głęboko

nie za płytko