Pod ścianami białymi jak las brzozowy rosną paprocie obrazów. 

W zapachu terpentyny i olejów Miron odtwarza dramat cytryny 

skazanej na współżycie z zieloną draperię. Jest tu takie jeden 

akt kobiety.

- Moja narzeczona - mówi Miron. - Pozowała mi w czasie okupacji. 

Była zima bez chleba i węgla. Pod jej białą skora krew zbiegała się 

w sine plamki. Wtedy malowałem cieple różowe tło.


Na pierwszej stronie

meldunek o zabiciu 120 żołnierzy



wojna trwała długo

można się przyzwyczaić



tuż obok doniesienie

o sensacyjnej zbrodni

z portretem mordercy



oko Pana Cogito

przesuwa się obojętnie

po żołnierskiej hekatombie

aby zagłębić się z lubością

w opis codziennej makabry



trzydziestoletni robotnik rolny

pod wpływem nerwowej depresji

zabił swą żonę

i dwoje małych dzieci



podano dokładnie

przebieg morderstwa

położenie ciał 

i inne szczegóły



120 poległych

daremnie szukać na mapie

zbyt wielka odległość

pokrywa ich jak dżungla



nie przemawiają do wyobraźni jest ich za dużo

cyfra zero na końcu 

przemienia ich w abstrakcję

temat do rozmyślania:

arytmetyka współczucia