Pod ścianami białymi jak las brzozowy rosną paprocie obrazów. 

W zapachu terpentyny i olejów Miron odtwarza dramat cytryny 

skazanej na współżycie z zieloną draperię. Jest tu takie jeden 

akt kobiety.

- Moja narzeczona - mówi Miron. - Pozowała mi w czasie okupacji. 

Była zima bez chleba i węgla. Pod jej białą skora krew zbiegała się 

w sine plamki. Wtedy malowałem cieple różowe tło.


Licząc od góry: komin, anteny, blaszany, pogięty dach. Przez okrągłe 

okno widać zaplątaną w sznury dziewczynę, która księżyc zapomniał 

wciągnąć do siebie i zostawił na pastwę plotkarek i pająków. Niżej kobieta 

czyta list, chłodzi twarz pudrem i znów czyta. Na pierwszym piętrze młody 

człowiek chodzi tam i z powrotem i myśli: jak ja wyjdę na ulicę z tymi 

pogryzionymi wargami i w rozlatujących się butach? W kawiarni na dole 

pusto, bo to rano.

Tylko jedna para w kącie. Trzymają się za ręce. On mówi: "Będziemy 

zawsze razem. Proszę pana czarną i oranżadę." Kelner idzie szybko za 

kotarę i tam dopiero wybucha śmiechem.