Upadł z jej kolan jak kłębek włóczki. Rozwijał się w pośpiechu i uciekał na 

oślep. Trzymała początek życia. Owijała na palec serdeczny jak 

pierścionek, chciała uchronić. Toczył się po ostrych pochyłościach, czasem 

piął się pod górę. Przychodził splątany i milczał. Nigdy już nie powróci na 

słodki tron jej kolan.



Wyciągnięte ręce świeci w ciemności jak stare miasto.


Nie wiadomo czy z miesa czy z pierza

ku czemu to wszytko zmierza

Mitteleuropa

niby swieci i gasnie

zupelnie jakby z basni

Ezopa



Znalazl sie cesarz oto

niejaki Habsburg Otto

calkiem porzadny czlowiek

sa jeszcze w zapasie Bourboni

lecz serio mowiac oni

nie calkiem ten-tego



Wiec ludzi gniewa lub cieszy

ta igraszka dla rzeszy

nagle wyjscie w potrzebie

pojawia sie nad widnokregiem

sunie niebieskim kregiem

jakby ksiezyc po niebie



Niech jeszcze troche poswieci

kolorowa zabawka dzieci

sen nostalgiczny staruszkow

lecz mowiac calkiem szczerze

ja w to wszystko nie wierze

(i zwierzam wam sie na uszko)