W dzień są owoce i morze, w nocy gwiazdy i morze. Ulica di Fiori 

to stołek wesołych kolorów. Południe. Słonce wali białą laską 

w zielone żaluzje. W laurowym gaju osły śpiewają pochwalą cienia. 

Oto pora, w której postanowiłem wyznać miłość. Morze milczy, 

a miasteczko jest wypukłe jak piersi malej sprzedawczyni fig.


Na pierwszej stronie

meldunek o zabiciu 120 żołnierzy



wojna trwała długo

można się przyzwyczaić



tuż obok doniesienie

o sensacyjnej zbrodni

z portretem mordercy



oko Pana Cogito

przesuwa się obojętnie

po żołnierskiej hekatombie

aby zagłębić się z lubością

w opis codziennej makabry



trzydziestoletni robotnik rolny

pod wpływem nerwowej depresji

zabił swą żonę

i dwoje małych dzieci



podano dokładnie

przebieg morderstwa

położenie ciał 

i inne szczegóły



120 poległych

daremnie szukać na mapie

zbyt wielka odległość

pokrywa ich jak dżungla



nie przemawiają do wyobraźni jest ich za dużo

cyfra zero na końcu 

przemienia ich w abstrakcję

temat do rozmyślania:

arytmetyka współczucia