W dzień są owoce i morze, w nocy gwiazdy i morze. Ulica di Fiori 

to stołek wesołych kolorów. Południe. Słonce wali białą laską 

w zielone żaluzje. W laurowym gaju osły śpiewają pochwalą cienia. 

Oto pora, w której postanowiłem wyznać miłość. Morze milczy, 

a miasteczko jest wypukłe jak piersi malej sprzedawczyni fig.


Licząc od góry: komin, anteny, blaszany, pogięty dach. Przez okrągłe 

okno widać zaplątaną w sznury dziewczynę, która księżyc zapomniał 

wciągnąć do siebie i zostawił na pastwę plotkarek i pająków. Niżej kobieta 

czyta list, chłodzi twarz pudrem i znów czyta. Na pierwszym piętrze młody 

człowiek chodzi tam i z powrotem i myśli: jak ja wyjdę na ulicę z tymi 

pogryzionymi wargami i w rozlatujących się butach? W kawiarni na dole 

pusto, bo to rano.

Tylko jedna para w kącie. Trzymają się za ręce. On mówi: "Będziemy 

zawsze razem. Proszę pana czarną i oranżadę." Kelner idzie szybko za 

kotarę i tam dopiero wybucha śmiechem.