Stoimy pod murem. Zdjęto nam młodość jak koszulę skazańcom. 

Czekamy. Zanim tłusta kula usiądzie na karku, mija dziesięć, 

dwadzieścia lat. Mur jest wysoki i mocny. Za murem jest drzewo 

i gwiazda. Drzewo podwędza mur korzeniami. Gwiazda nagryza 

kamień jak mysz. Za sto, dwieście lat będzie już małe okienko.


Na pierwszej stronie

meldunek o zabiciu 120 żołnierzy



wojna trwała długo

można się przyzwyczaić



tuż obok doniesienie

o sensacyjnej zbrodni

z portretem mordercy



oko Pana Cogito

przesuwa się obojętnie

po żołnierskiej hekatombie

aby zagłębić się z lubością

w opis codziennej makabry



trzydziestoletni robotnik rolny

pod wpływem nerwowej depresji

zabił swą żonę

i dwoje małych dzieci



podano dokładnie

przebieg morderstwa

położenie ciał 

i inne szczegóły



120 poległych

daremnie szukać na mapie

zbyt wielka odległość

pokrywa ich jak dżungla



nie przemawiają do wyobraźni jest ich za dużo

cyfra zero na końcu 

przemienia ich w abstrakcję

temat do rozmyślania:

arytmetyka współczucia