Stoimy pod murem. Zdjęto nam młodość jak koszulę skazańcom. 

Czekamy. Zanim tłusta kula usiądzie na karku, mija dziesięć, 

dwadzieścia lat. Mur jest wysoki i mocny. Za murem jest drzewo 

i gwiazda. Drzewo podwędza mur korzeniami. Gwiazda nagryza 

kamień jak mysz. Za sto, dwieście lat będzie już małe okienko.


Licząc od góry: komin, anteny, blaszany, pogięty dach. Przez okrągłe 

okno widać zaplątaną w sznury dziewczynę, która księżyc zapomniał 

wciągnąć do siebie i zostawił na pastwę plotkarek i pająków. Niżej kobieta 

czyta list, chłodzi twarz pudrem i znów czyta. Na pierwszym piętrze młody 

człowiek chodzi tam i z powrotem i myśli: jak ja wyjdę na ulicę z tymi 

pogryzionymi wargami i w rozlatujących się butach? W kawiarni na dole 

pusto, bo to rano.

Tylko jedna para w kącie. Trzymają się za ręce. On mówi: "Będziemy 

zawsze razem. Proszę pana czarną i oranżadę." Kelner idzie szybko za 

kotarę i tam dopiero wybucha śmiechem.