Przed lustrem w sypialni rodziców leżała różowa muszla. Zbliżałem się do 

niej na palcach i nagłym ruchem przytykałem do ucha. Chciałem złapać ją 

kiedyś na tym, że nie tęskni jednostajnym szumem. Chociaż byłem mały, 

wiedziałem, że nawet jeśli kogoś bardzo się kocha, czasem zdarza nam 

się o tym zapomnieć.


(...)



Wracałem z Lascaux tą samą drogą, jaką przybyłem. Mimo że spojrzałem, 

jak to się mówi, w przepaść historii, nie miałem wcale uczucia, że wracam z 

innego świata. Nigdy jeszcze nie utwierdziłem się mocniej w kojącej 

pewności: jestem obywatelem Ziemi, dziedzicem nie tylko Greków i 

Rzymian, ale prawie nieskończoności.



To jest właśnie ludzka duma i wyzwanie rzucone obszarom nieba, 

przestrzeni i czasu. "Biedne ciała, które mijacie bez śladu, niech ludzkość 

będzie dla was nicością; słabe ręce wydobywają z ziemi noszącej ślady 

oriniackiej półbestii i ślady zagłady królestw - obrazy, które budząc 

obojętność czy zrozumienie, jednako świadczą o waszej godności. Żadna 

wielkość nie da się oddzielić od tego, co ją podtrzymuje. Reszta to uległe 

stwory i bezrozumne owady".



Droga była otwarta ku świątyniom greckim i gotyckim witrażom. Szedłem 

ku nim czując w dłoni ciepły dotyk malarza z Lascaux.