Patrzysz na moje ręce

są słabe - mówisz - jak kwiaty



patrzysz na moje usta

za małe by wyrzec: świat



- kołyszmy się lepiej na łodydze chwil

pijmy wiatr

i patrzmy jak zachodzą nam oczy

woń więdnienia jest najpiękniejsza

a kształt ruin znieczula



we mnie jest płomień który myśli

i wiatr na pożar i na żagle



ręce mam niecierpliwe

mogę

głowę przyjaciela

ulepić z powietrza



powtarzam wiersz który chciałbym

przetłumaczyć na sanskryt

lub piramidę:



gdy wyschnie źródło gwiazd

będziemy świecić nocom



gdy skamienieje wiatr

będziemy wzruszać powietrze



 


Nie wiadomo czy z miesa czy z pierza

ku czemu to wszytko zmierza

Mitteleuropa

niby swieci i gasnie

zupelnie jakby z basni

Ezopa



Znalazl sie cesarz oto

niejaki Habsburg Otto

calkiem porzadny czlowiek

sa jeszcze w zapasie Bourboni

lecz serio mowiac oni

nie calkiem ten-tego



Wiec ludzi gniewa lub cieszy

ta igraszka dla rzeszy

nagle wyjscie w potrzebie

pojawia sie nad widnokregiem

sunie niebieskim kregiem

jakby ksiezyc po niebie



Niech jeszcze troche poswieci

kolorowa zabawka dzieci

sen nostalgiczny staruszkow

lecz mowiac calkiem szczerze

ja w to wszystko nie wierze

(i zwierzam wam sie na uszko)