Patrzysz na moje ręce

są słabe - mówisz - jak kwiaty



patrzysz na moje usta

za małe by wyrzec: świat



- kołyszmy się lepiej na łodydze chwil

pijmy wiatr

i patrzmy jak zachodzą nam oczy

woń więdnienia jest najpiękniejsza

a kształt ruin znieczula



we mnie jest płomień który myśli

i wiatr na pożar i na żagle



ręce mam niecierpliwe

mogę

głowę przyjaciela

ulepić z powietrza



powtarzam wiersz który chciałbym

przetłumaczyć na sanskryt

lub piramidę:



gdy wyschnie źródło gwiazd

będziemy świecić nocom



gdy skamienieje wiatr

będziemy wzruszać powietrze



 


Już łzy mnie opuściły

i tylko czasem

trzęsą się śmiesznie plecy

w dłoniach zamykam twarz



To są chwile słabości

gdy nagle sobie przypomnę

różowe półksiężyce

wschodzące z nad Twoich palców



Lub jakieś zdanie z listu

"czekam Ciebie po śmierci"

lubi cień mój na peronie

kiedy pociąg odjeżdża



Potem przychodzi tępy spokój

ucichły smutek greckiej wazy

i doskonałość samotności



Opuszczony nawet przez łzy

opuszczony przez gest wymowy

pięknie załamanych rąk