Nasz strach

nie nosi nocnej koszuli

nie ma oczu sowy

nie podnosi wieka

nie gasi świecy



nie ma także twarzy umarłego



nasz strach

to znaleziona w kieszeni

kartka

"ostrzec Wójcika

locum na Długiej spalone"



nasz strach

nie polatuje na skrzydłach wichury

nie siada na wieży kościelnej

jest przyziemny



ma kształt pośpiesznie związanego tobołu

z ciepłą odzieżą

suchym prowiantem

i bronią



nasz strach

nie ma twarzy umarłego

umarli są dla nas łagodni



niesiemy ich na plecach

śpimy pod jednym kocem

zamykamy oczy

poprawiamy usta

wybieramy suche miejsca

i zakopujemy



nie za głęboko

nie za płytko


Mój ojciec bardzo lubił France'a

i palił Przedni Macedoński

w niebieskich chmurach aromatu

smakował uśmiech w wargach wąskich

i wtedy w tych odległych czasach

gdy pochylony siedział z książką

mówiłem: ojciec jest Sindbadem

i jest mu z nami czasem gorzko



przeto odjeżdżał Na dywanie

na czterech wiatrach Po atlasach

biegliśmy za nim zatroskani

a on się gubił W końcu wracał

zdejmował zapach kładł pantofle

znów chrobot kluczy po kieszeniach

i dni jak krople ciężkie krople

i czas przemija lecz nie zmienia



na święta raz firanki zdjęto

przez szybę wyszedł i nie wrócił

nie wiem czy oczy przymknął z żalu

czy głowy ku nam nie odwrócił

raz w zagranicznych ilustracjach

widziałem jego fotografię

gubernatorem jest na wyspie

gdzie palmy są i liberalizm