Niedźwiedzie dzielą się na brunatne i białe oraz łapy, głowę i tułów. 

Mordy mają dobre, a oczka małe. One lubią bardzo łakomstwo. 

Do szkoły nie chcą chodzić, ale spać w lesie - to proszę bardzo. 

Jak mają mało miodu, to łapią się rękami za głowy i są takie smutne, 

takie smutne, że nie wiem. Dzieci, które kochają Kubusia Puchatka 

dałyby im wszystko, ale po lesie chodzi myśliwy i celuje z fuzji między 

tych dwoje małych oczu.


Agamemnon jest najbliżej stosu. Płaszcz zarzucił na głowę, 

ale oczu nie zamknął. Sądzi, że przez tkaninę dostrzeże błysk, 

który stopi jego córkę, jak szpilkę do włosów.

Hipiasz stoi w pierwszym szeregu żołnierzy. Widzi tylko małe 

usta Ifigenii, które łamią się od płaczu, jak wtedy gdy zrobił jej 

straszną awanturę o to, że wpina kwiaty we włosy i daje się 

na ulicy zaczepiać nieznajomym mężczyznom. Raz po raz 

widok Hipiasza wydłuża się niepomiernie i małe usta Ifigenii 

zajmują ogromną przestrzeń od nieba do ziemi.

Kalchas, o oczach dotkniętych bielmem, widzi wszystko 

w mętnym owadzim świetle. Jedyna rzecz, która go naprawdę 

porusza, to obwisłe żagle okrętów stojących w zatoce, które 

sprawiają, że smutek starości wydaje mu się w tej chwili nie do 

zniesienia. Podnosi przeto rękę, aby rozpoczęto ofiarę.

Chór umieszczony na zboczu obejmuje świat we właściwych 

proporcjach. Niewielki błyszczący krzak stosu, białych kapłanów, 

purpurowych królów, głośną miedz i miniaturowe pożary 

żołnierskich hełmów, a wszystko to na tle jaskrawego piasku 

i niezmiernego koloru morza.

Widok jest pyszny, jeśli przywołać na pomoc odpowiednią perspektywę.