Tadeuszowi Chrzanowskiemu



1



Słodycz ma imię kwiatu -



Drżą kuliste ogrody

zatrzymane nad ziemią

westchnienie odwraca głowę

twarz wiatru przy sztachecie

ścielą się nisko trawy

oczekiwania pora

przyjście zgasi zapachy

przyjście otworzy kolory



drzewa budują kopułę

zielonego spokoju

róża cię woła i tęskni

za tobą zerwany motyl

pęka nitka za nitką

mija chwila za chwilą

pąku zielona larwo

rozchyl



słodycz ma imię: róża



wybuch - 

z wnętrza wychodzą

chorążowie purpury

szeregi nieprzeliczone

trębacze zapachów



na długich motylich trąbach 

obwołują spełnienie 





2



koronacje zawiłe

wirydarze modlitwy

obrzędy pełne złota

płonące kandelabry

potrójne wieże milczenia

promienie załamane na szczytach

dno -



o źródło nieba na ziemi

o konstelacje płatków

*

nie pytaj czym jest róża Ptak ją może 

[opowie

zapach zabija myśli twarz lekkim

[muśnięciem starta

kolorze pożądania

kolorze płaczących powiek

brzemienna kulista słodycz

czerwień do wnętrza rozdarta





3



róża pochyla głowę 

jakby miała ramiona



opiera się na wietrze

a wiatr odchodzi sam



nie zdoła wyrzec słowa

nie zdoła wyrzec słowa



im bardziej róża umiera

tym trudniej mówić o róży


1



W Utyce

obywatele

nie chcą się bronić



w mieście wybuchła epidemia

instynktu samozachowawczego



świątynię wolności

zamieniono na pchli targ



senat obraduje nad tym

jak nie być senatem



obywatele

nie chcą się broniś

uczęszczają na przyspieszone kursy

padania na kolana



biernie czekają na wroga

piszą wiernopoddańcze mowy

zakopują złoto



szyją nowe sztandary

niewinnie białe

uczą dzieci kłamać



otworzyli bramy

przez które wchodzi teraz

kolumna piasku



poza tym jak zwykle

handel i kopulacja



2



Pan Cogito

chciałby stanąć

na wysokości sytuacji



to znaczy

spojrzeć losowi

prosto w oczy



jak Katon Młodszy

patrz Żywoty



nie ma jednak

miecza

ani okazji

żeby wysłać rodzinę za morze



czeka zatem jak inni

chodzi po bezsennym pokoju



wbrew radom stoików

chciałby mieć ciało z diamentu

i skrzydła



patrzy przez okno

jak słońce Republiki

ma się ku zachodowi



pozostało mu niewiele

właściwie tylko

wybór pozycji

w której chce umrzeć

wybór gestu

wybór ostatniego słowa



dlatego nie kładzie się

do łóżka

aby uniknąć

uduszenia we śnie



chciałby do końca

stać na wysokości sytuacji



los patrzy mu w oczy

w miejsce gdzie była

jego głowa