Tadeuszowi Chrzanowskiemu



1



Słodycz ma imię kwiatu -



Drżą kuliste ogrody

zatrzymane nad ziemią

westchnienie odwraca głowę

twarz wiatru przy sztachecie

ścielą się nisko trawy

oczekiwania pora

przyjście zgasi zapachy

przyjście otworzy kolory



drzewa budują kopułę

zielonego spokoju

róża cię woła i tęskni

za tobą zerwany motyl

pęka nitka za nitką

mija chwila za chwilą

pąku zielona larwo

rozchyl



słodycz ma imię: róża



wybuch - 

z wnętrza wychodzą

chorążowie purpury

szeregi nieprzeliczone

trębacze zapachów



na długich motylich trąbach 

obwołują spełnienie 





2



koronacje zawiłe

wirydarze modlitwy

obrzędy pełne złota

płonące kandelabry

potrójne wieże milczenia

promienie załamane na szczytach

dno -



o źródło nieba na ziemi

o konstelacje płatków

*

nie pytaj czym jest róża Ptak ją może 

[opowie

zapach zabija myśli twarz lekkim

[muśnięciem starta

kolorze pożądania

kolorze płaczących powiek

brzemienna kulista słodycz

czerwień do wnętrza rozdarta





3



róża pochyla głowę 

jakby miała ramiona



opiera się na wietrze

a wiatr odchodzi sam



nie zdoła wyrzec słowa

nie zdoła wyrzec słowa



im bardziej róża umiera

tym trudniej mówić o róży


Kto pisał nasze twarze na pewno ospa

kaligraficznym piórem znacząc swoje "o"

lecz po kim mam podwójny podbródek

po jakim żarłoku gdy cała moja dusza

wzdychała do ascezy dlaczego oczy

osadzone tak blisko wszak to on nie ja

wypatrywał wśród chaszczy najazdu Wenedów

uszy zbyt odstające dwie muszle ze skóry

zapewne spadek po praszczurze który łowił echo

dudniącego pochodu mamutów przez stepy

czoło niezbyt wysokie myśli bardzo mało

- kobiety złoto ziemia nie dać się strącić z konia -

książę myślał za nich a wiatr niósł po drogach

darli palcami mury i nagle z wielkim krzykiem

spadali w próżnię by powrócić we mnie

a przecież kupowałem w salonach sztuki

pudry mikstury maście

szminki na szlachetność

przykładałem do oczu marmur zieleń Veronese'a

Mozartem nacierałem uszy

doskonaliłem nozdrza wonią starych książek

przed lustrem twarz odziedziczoną

worek gdzie fermentują dawne mięsa

żądze i grzechy średniowieczne

paleolityczny głód i strach

jabłko upada przy jabłoni

w łańcuch gatunków spięte ciało

tak to przegrałem turniej z twarzą