A potem ustawiono wszelki stół i odbyła się wspaniała weselna 

uczta. Księżniczka była tego dnia jeszcze piękniejsza niż zwykle. 

Grała muzyka. Dziewczęta śliczne jak księżyce tańczyły na dole.

No dobrze, ale co było przedtem? Ach, nie myślmy nawet o tym. 

Czarna wróżka bije o okna jak ćma. Czterdziestu rozbójników 

pogubiło w ucieczce długie noże i brody, a smok zamieniony 

w chrabąszcza śpi spokojnie na liściu migdału.


(...)



Wracałem z Lascaux tą samą drogą, jaką przybyłem. Mimo że spojrzałem, 

jak to się mówi, w przepaść historii, nie miałem wcale uczucia, że wracam z 

innego świata. Nigdy jeszcze nie utwierdziłem się mocniej w kojącej 

pewności: jestem obywatelem Ziemi, dziedzicem nie tylko Greków i 

Rzymian, ale prawie nieskończoności.



To jest właśnie ludzka duma i wyzwanie rzucone obszarom nieba, 

przestrzeni i czasu. "Biedne ciała, które mijacie bez śladu, niech ludzkość 

będzie dla was nicością; słabe ręce wydobywają z ziemi noszącej ślady 

oriniackiej półbestii i ślady zagłady królestw - obrazy, które budząc 

obojętność czy zrozumienie, jednako świadczą o waszej godności. Żadna 

wielkość nie da się oddzielić od tego, co ją podtrzymuje. Reszta to uległe 

stwory i bezrozumne owady".



Droga była otwarta ku świątyniom greckim i gotyckim witrażom. Szedłem 

ku nim czując w dłoni ciepły dotyk malarza z Lascaux.