Agamemnon jest najbliżej stosu. Płaszcz zarzucił na głowę, 

ale oczu nie zamknął. Sądzi, że przez tkaninę dostrzeże błysk, 

który stopi jego córkę, jak szpilkę do włosów.

Hipiasz stoi w pierwszym szeregu żołnierzy. Widzi tylko małe 

usta Ifigenii, które łamią się od płaczu, jak wtedy gdy zrobił jej 

straszną awanturę o to, że wpina kwiaty we włosy i daje się 

na ulicy zaczepiać nieznajomym mężczyznom. Raz po raz 

widok Hipiasza wydłuża się niepomiernie i małe usta Ifigenii 

zajmują ogromną przestrzeń od nieba do ziemi.

Kalchas, o oczach dotkniętych bielmem, widzi wszystko 

w mętnym owadzim świetle. Jedyna rzecz, która go naprawdę 

porusza, to obwisłe żagle okrętów stojących w zatoce, które 

sprawiają, że smutek starości wydaje mu się w tej chwili nie do 

zniesienia. Podnosi przeto rękę, aby rozpoczęto ofiarę.

Chór umieszczony na zboczu obejmuje świat we właściwych 

proporcjach. Niewielki błyszczący krzak stosu, białych kapłanów, 

purpurowych królów, głośną miedz i miniaturowe pożary 

żołnierskich hełmów, a wszystko to na tle jaskrawego piasku 

i niezmiernego koloru morza.

Widok jest pyszny, jeśli przywołać na pomoc odpowiednią perspektywę.


Upadł z jej kolan jak kłębek włóczki. Rozwijał się w pośpiechu i uciekał na 

oślep. Trzymała początek życia. Owijała na palec serdeczny jak 

pierścionek, chciała uchronić. Toczył się po ostrych pochyłościach, czasem 

piął się pod górę. Przychodził splątany i milczał. Nigdy już nie powróci na 

słodki tron jej kolan.



Wyciągnięte ręce świeci w ciemności jak stare miasto.