Na pierwszej stronie

meldunek o zabiciu 120 żołnierzy



wojna trwała długo

można się przyzwyczaić



tuż obok doniesienie

o sensacyjnej zbrodni

z portretem mordercy



oko Pana Cogito

przesuwa się obojętnie

po żołnierskiej hekatombie

aby zagłębić się z lubością

w opis codziennej makabry



trzydziestoletni robotnik rolny

pod wpływem nerwowej depresji

zabił swą żonę

i dwoje małych dzieci



podano dokładnie

przebieg morderstwa

położenie ciał 

i inne szczegóły



120 poległych

daremnie szukać na mapie

zbyt wielka odległość

pokrywa ich jak dżungla



nie przemawiają do wyobraźni jest ich za dużo

cyfra zero na końcu 

przemienia ich w abstrakcję

temat do rozmyślania:

arytmetyka współczucia


Upadł z jej kolan jak kłębek włóczki. Rozwijał się w pośpiechu i uciekał na 

oślep. Trzymała początek życia. Owijała na palec serdeczny jak 

pierścionek, chciała uchronić. Toczył się po ostrych pochyłościach, czasem 

piął się pod górę. Przychodził splątany i milczał. Nigdy już nie powróci na 

słodki tron jej kolan.



Wyciągnięte ręce świeci w ciemności jak stare miasto.