Na pierwszej stronie

meldunek o zabiciu 120 żołnierzy



wojna trwała długo

można się przyzwyczaić



tuż obok doniesienie

o sensacyjnej zbrodni

z portretem mordercy



oko Pana Cogito

przesuwa się obojętnie

po żołnierskiej hekatombie

aby zagłębić się z lubością

w opis codziennej makabry



trzydziestoletni robotnik rolny

pod wpływem nerwowej depresji

zabił swą żonę

i dwoje małych dzieci



podano dokładnie

przebieg morderstwa

położenie ciał 

i inne szczegóły



120 poległych

daremnie szukać na mapie

zbyt wielka odległość

pokrywa ich jak dżungla



nie przemawiają do wyobraźni jest ich za dużo

cyfra zero na końcu 

przemienia ich w abstrakcję

temat do rozmyślania:

arytmetyka współczucia


Jak tylko pociąg ruszył

zaczął wysoki brunet

i tak mówi do chłopca

z książką na kolanach

- kolega lubi czytać



- A lubię - odpowie tamten

czas szybciej leci

w domu zawsze robota

tu w oczy nikogo nie kole

-No pewnie macie racje

a co czytacie teraz



- Chłopów - odpowie tamten -

bardzo życiowa książka

tylko trochę za długa

i w sam raz na zimę



Wesele także czytałem

to jest wlasciwie sztuka

bardzo trudno zrozumieć

za dużo osób



Potop to co innego

czytasz i jakbyś widziałl

dobra - powiada - rzecz

prawie tak dobra jak kino



Hamlet - obcego autora

teżz bardzo zajmujący

tylko ten ksianzke dunski

trochęe za wielki mazgaj



tunel

ciemno w pociągu

rozmowa sie nagle urwała

umilkł prawdziwy komentarz



na białych marginesach

ślad palców i ziemi

znaczony twardym paznokciem

zachwyt i potępienie