Licząc od góry: komin, anteny, blaszany, pogięty dach. Przez okrągłe 

okno widać zaplątaną w sznury dziewczynę, która księżyc zapomniał 

wciągnąć do siebie i zostawił na pastwę plotkarek i pająków. Niżej kobieta 

czyta list, chłodzi twarz pudrem i znów czyta. Na pierwszym piętrze młody 

człowiek chodzi tam i z powrotem i myśli: jak ja wyjdę na ulicę z tymi 

pogryzionymi wargami i w rozlatujących się butach? W kawiarni na dole 

pusto, bo to rano.

Tylko jedna para w kącie. Trzymają się za ręce. On mówi: "Będziemy 

zawsze razem. Proszę pana czarną i oranżadę." Kelner idzie szybko za 

kotarę i tam dopiero wybucha śmiechem.


To jest pensjonat roślin, prowadzony bardzo surowo jak szkoły 

klasztorne. Trawy, drzewa i kwiaty rosną przyzwoicie bez żadnej 

wegetacyjnej bujności, wystrzegając się niedozwolonych 

pieszczot z trzmielami. Są wciąż skrępowane swoją łacińską 

godnością i tym, że muszę być przykładem. Nawet róże sznurują 

usta. Marzę o zielniku.

Staruszkowie przychodzą tu z książkami i zasypiają pod ospale 

tykanie słonecznych zegarów.